شعر ارغوان از استاد هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه):

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

        آسمان تو چه رنگ است امروز؟

                  آفتابی ست هوا؟

                       یا گرفته است هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

               آفتابی به سرم نیست

                       از بهاران خبرم نیست

آنچه می بینم دیوار است

              آه این سخت سیاه

                   آنچنان نزدیک است

                         که چو بر می کشم از سینه نفس

                                         نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

                     در همین یک قدمی می ماند

                                کورسویی ز چراغی رنجور

                                     قصه پرداز شب ظلمانیست

                         نفسم می گیرد

                                که هوا هم اینجا زندانی ست

هر چه با من اینجاست

        رنگ رخ باخته است

   آفتابی هرگز

         گوشه چشمی هم 

             بر فراموشی این دخمه نینداخته است

                    اندر این گوشه خاموش فراموش شده

                           کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

           یاد رنگینی در خاطرمن

                     گریه می انگیزد

                         ارغوانم آنجاست

                                 ارغوانم تنهاست

                                      ارغوانم دارد می گرید

            چون دل من که چنین خون ‌آلود

                         هر دم از دیده فرو می ریزد

       ارغوان

              این چه رازیست که هر بار بهار

                          با عزای دل ما می آید؟

       که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است

            وین چنین بر جگر سوختگان

                           داغ بر داغ می افزاید؟

       ارغوان پنجه خونین زمین

                  دامن صبح بگیر

               وز سواران خرامنده خورشید بپرس 

                          کی بر این درد غم می گذرند ؟

  ارغوان خوشه خون

     بامدادان که کبوترها

      بر لب پنجره ی باز سحر غلغله می آغازند

             جان گل رنگ مرا

                    بر سر دست بگیر

                    به تماشاگه پرواز ببر 

    آه بشتاب که هم پروازان

          نگران غم هم پروازند

             ارغوان بیرق گلگون بهار 

               تو برافراشته باش

                  شعر خونبار منی

                   یاد رنگین رفیقانم را

                      بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده ی من 

            ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

شاد روان رهی معیری:

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی

                                   چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

 من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم

                                   تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم

                                   تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی

                                   من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم مستوری و مهجوری

                                   در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی

من زمزمه ی عودم تو زمزمه پردازی

                                   من سلسله ی موجم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل

                                   داغي که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم

                                   کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟

                                   روی از من سر گردان شاید که نگردانی

دریا دل از شادروان رهی معیری

 

دور از تو هر شب تا سحر گريان چو شمع محفلم
                           تا خود چه باشد حاصلي از گريه ي بی حاصلم ؟                  
چون سايه دور از روي تو افتاده ام در كوي تو
                          چشم اميدم سوي تو واي از اميد باطلم
از بس كه با جان و دلم اي جان و دل آميختي
                          چون نكهت از آغوش گل بوي تو خيزد از گلم
لبريز اشكم جام كو ؟ آن آب آتش فام كو ؟
                           و آن مايه آرام كو ؟ تا چاره سازد مشكلم
در كار عشقم يار دل، آگاهم از اسرار دل
                           غافل نيم از كار دل، وز كار دنيا غافلم
در عشق و مستي داده ام بود و نبود خويشتن
                           اي ساقي مستان بگو، ديوانه ام يا غافلم
چون اشك مي لرزد از موج گيسويي رهي
                           با آنكه در طوفان غم دريا دلم دريا دلم

 

اگر این است گناهم که تو را دوست میدارم

پس از این بیش از پیش گناه خواهم کرد

سروده شده، بامداد 87/10/4

ای دلبر جانان من
بنگر دمی در کار من
بشنو چه ها گویم کنون
از هجر تو دارم جنون
آتش زدي بر پيكرم       
خون در دل و شور در سرم
واز غم هجران حاليا
كردي چو كاهي لاغرم
گفتي بسوزا، سوختم
در دام تو افروختم
از چشم تو آموختم
عشق و به جان اندوختم
...........
اكنون كجا رفتي بهار؟
نيستي دگر مارا تو يار؟
راست مي گفتي اي نگار
با گل كجا همدم شوم
من كه شدم پيش تو خار
من دانم و یزدان تو
جدا نيم كز ياد تو
بيرون چو شد جان از تنم
در دل بماند ياد تو
.......
من خاكي از كوي توام
دلداده ي روي توام
در دل بمانده عشق تو
شيداي ابروي توام
...............
يك شب مرا نيز ياد كن
جان مرا تو شاد كن
روزی فرود آه در برم
ویرانه ام آباد کن
سرمست گر خواهي مرا
زلفت رها در باد كن
 تو بهر من دردانه اي
يك گل نئی، گلخانه اي
هم شمع و هم پروانه اي
عشق مرا جانانه ای
...........
انگشت ببريده منم
در خون خسبيده منم
 جان بر كف و جانان جدا
بر ديده ام تير بلا
..........
طبيب توي، درمان بده
اسیر منم، امان بده
كشتي مرا حال از فراق
با بوسه اي تو جان بده
..........
از تو چگونه دل برم؟
 تا كي ببايد غم خورم؟
حال اين من و اين شرح حال
وين درد و اين اوج ملال
خود داني و انصاف خود
روزبه جدا از تو محال
مردم دگر گشتم فنا
حالي دگر وقت است بیا

عشق پاك (شادروان فريدون مشيري)

اي شب به پاس صحبت ديرين خداي را
                 با او بگو حكايت شب زنده داريم
با او بگو چه ميكشم از درد اشتياق
                 شايد وفا كند بشتابد به ياريم
اي دل چنان بنال كه آن ماه نازنين
                  آگه شود ز رنج من و عشق پاك من
با او بگو كه مهر تو از دل نمي رود
                  هرچند بسته مرگ كمر بر هلاك من
اي آسمان بسوز دل من گواه باش
                  كز دست غم به كوه و بيابان گريختم
داري خبر كه شب همه شب دور از آن نگاه
                   مانند شمع سوختم و اشك ريختم